Louvain 26 juin 1907
Chère Claire,
Je suis bien aux regrets de ne pas t’avoir encore écrit mais il me semblait que les premiers jours à Heers doivent être remplis de tant de souvenirs, qu’il eût été banal de te parler de celui que tu pleures. Et de quoi donc d’autre pourrais-je t’entretenir dans ces moments si tristes et en même temps si consolants par lesquels tu passes, comme me le montre si bien ta bonne lettre.

Leuven, 26 juni 1907
Lieve Claire,
Het spijt me dat ik je nog niet geschreven heb, maar ik dacht dat de eerste dagen in Heers zo vol herinneringen zouden zijn, dat het banaal zou zijn om je te vertellen over degene om wie je rouwt. En waarover zou ik je anders kunnen aanspreken in deze trieste en tegelijkertijd zo troostrijke momenten die je doormaakt, zoals je me zo mooi laat zien in je lieve brief.

Oui tu revis maintenant, tout près de lui, tes moments les plus heureux,
mais aussi pense qu’il est tout entier près de toi, dans ces moments si durs.
C’est sous ses yeux que tu t’es formée à la vie qui s’annonçait si heureuse,
et maintenant, c’est près de lui, sous sa protection,
au milieu de ceux qui l’aime, que tu dois te faire à cette triste réalité.
Mais chaque fois que tu entres seule dans ces intérieurs pauvres,
rappelle-toi, que lui-même est là, qui prends…

Ja, je beleeft nu, dicht bij hem, je gelukkigste momenten opnieuw,
maar denk ook dat hij helemaal bij je is, in deze moeilijke tijden.
Onder zijn ogen heb je je voorbereid op het leven dat zo gelukkig leek te worden,
en nu is het dicht bij hem, onder zijn bescherming,
te midden van degenen die van hem houden, dat je je moet neerleggen bij deze trieste realiteit.
Maar iedere keer dat je in deze arme interieurs binnenstapt, bedenk dan dat hijzelf daar is en

tes mérites, augmentés de tes chagrins, pour les offrir au Dieu qui t’a frappé et qui n’attend peut-être pour penser ta blessure, que de t’avoir assez éprouvé pour mériter, pour tes fils, toutes les grâces qu’Il a données à leur père pour se faire aimer et estimer ainsi.
Oh oui! pense bien que moi, je te comprends, car moi qui t’aimais comme un frère, comme un ami de bon conseil, je sens déjà une vide affreuse que le temps ne peut combler, ni

uw verdiensten vergroot door u verdriet aanneemt om ze aan te bieden aan God die je heeft getroffen en die misschien alleen maar wacht om je wond te helen, totdat je genoeg beproefd bent om voor je zonen alle genade te verdienen die Hij hun vader heeft gegeven om zo bemind en gewaardeerd te worden.
O ja! Denk eraan dat ik je begrijp, want ik, die van je hield als een broer, als een vriend met goede raad, voel nu al een vreselijke leegte die de tijd niet kan vullen, noch

diminuer
Mais en voyant ces gens qui l’aimaient et qui le pleurent, pense qu’en te quittant il t’a laissé toute une tâche à remplir.
Tu dois entretenir à Heers le souvenir de sa bonté et faire rapporter sur tes enfants, l’affection dont on entourait leur père.
Mais je comprends que cette tâche n’ai aucun attrait pour toi car tu n’as plus la confiance du lendemain et même tu as peur d’effacer ainsi son souvenir.
Tu le feras cependant car lui l’aurait fait et plus toi et tes enfants serez aimés plus se le rappellera-t-on et l’aimera-t-on.
Au revoir ma chère Claire je te quitte en espérant que cette lettre te montrera que je te comprends et que je partage ton chagrin.
Bien affectueusement Gaston

verminderen
Maar als je deze mensen ziet die van hem hielden en om hem rouwen, bedenk dan dat hij je bij zijn vertrek een hele taak heeft nagelaten. Je moet in Heers de herinnering aan zijn goedheid in ere houden en de genegenheid die men voor hun vader had, op je kinderen overbrengen.
Maar ik begrijp dat deze taak je niet aanspreekt, omdat je geen vertrouwen meer hebt in de toekomst en zelfs bang bent om zo zijn herinnering uit te wissen.
Je zult het echter doen, want hij zou het ook gedaan hebben, en hoe meer jij en je kinderen geliefd zijn, hoe meer men zich hem zal herinneren en van hem zal houden.
Vaarwel, mijn lieve Claire, ik neem afscheid van je in de hoop dat deze brief je laat zien dat ik je begrijp en je verdriet deel.
Met veel genegenheid, Gaston